Dit was dus een yoga experience

Vandaag had ik voor het eerst een echte yoga les. En ik vertel je graag hoe dat ging.

Het is een online-les voor de verjaardag van mijn vriendin. In het scherm zien we de docente, een Oostenrijkse dame die in Groningen woont. Ze woont dus ergens in dezelfde stad, misschien zelfs in dezelfde wijk. De andere mensen, op de verjaardag doen ook allemaal mee. Het scherm is verdeeld in een tiental huiskamers, allemaal met een persoon erin. Alleen mijn vriendin en ik zitten naast elkaar in één beeld. M’n zus doet ook mee, die is bij ons thuis, maar zit boven omdat er niet meer dan twee mensen in één beeld passen. Dan maakt mijn vriendin het scherm van de yoga docent groot en de anderen worden kleine blokjes daaronder. De les kan beginnen. Ze geeft les in het Engels. Het thema van de les is “verjaardag“ en “lente“, een moment van terugkijken en vooruit kijken.

Mijn eerste yoga les

Daar gaan we. De eerste yogales. Ik heb het mijn vriendin al vaak zien doen en hoorde dan de rustgevende yoga-woorden die de lerares zei. Het klonk altijd als zoetsappige woorden achter elkaar aangezet; “reach your arms high to the moon and the stars, try to touch them with your fingertips”. Oke, nu doe ik mee. De lerares wil eerst weten of we allemaal wel onze yoga props hebben. Een dekentje, een paar kussens en een of meerdere yoga blokken. Het is net vijf uur geweest op een dinsdagmiddag. Een paar minuten daarvoor was ik nog aan het stressen achter m’n laptop. Daar gaan we, de les start. We beginnen in een zittende houding, maar al snel moeten we gaan liggen.

Happy thoughts

De docente geeft aan dat je een gelukkig moment moet herinneren, het kan een dag geleden zijn, een week, een maand… ga terug naar dat moment en voel hoe je je toen voelde. Ik probeer jaren terug in de tijd te gaan en moet lachen in mezelf. Ga ik nu niet te ver terug. Wat zoek ik? Hoe gelukkig precies moest ik toen zijn. Er waren leuke dagen, zeker, maar om nu de herinnering van met een biertje op een terras zitten als yoga-moment te gaan omarmen. Ik kijk nog even verder, maar hou dan maar een moment vast van een maand geleden toen het onverwachts lekker weer was. Ik ga voor recent en redelijk gelukkig. We liggen al aardig lang, dus ik dwaal af, denk aan werk, aan hoe de yoga docent nu geld verdient met lekker liggen en zachte woorden zeggen. Chill hoor. Ik had ook het yoga pad moeten bewandelen. Niet afdwalen, snel weer terug naar m’n happy thoughts. 

Baby warrior pose

Daarna wordt de les actiever. We moeten weer rechtop zitten en daarna gaan staan. Niet zomaar in die volgorde, er volgt een afwisseling van poses; downwards facing dog, child pose, warrior, baby warrior (geen kindsoldaat, is echt wat anders), en nog meer poses waarvan ik de naam niet ken. Er is een combinatie tussen beweging en kracht. Tussen body en mind. M’n buikspieren zijn aangespannen terwijl mijn benen een goede stretch krijgen. Ik raak met m’n voorhoofd m’n knie aan. Vergis me een paar keer in m’n linker- en rechterbeen waardoor ik precies de andere kant op kijk. Kijk ik midden in die sessie ineens m’n vriendin aan. Ik twijfel, moet ik halverwege corrigeren of dit afmaken? Maar m’n vriendin fluistert, “verkeerde kant”, dus ik wissel snel. 

Het is een intense vinyasa yogales. De bewegingen verplaatsen zich van de linkerkant naar de rechterkant van je lichaam en we gaan de ene pose in en komen uit in een andere. De docent zegt wat je moet doen. Je stapt met je voet tussen je handen, gaat staan, strekt je armen, gaat weer door je knieën. Je moet doen alsof je op een comfortabele stoel zit terwijl je met je knieën je handen naar buiten duwt en met je handen je knieën naar binnen. 

Dit is dus yoga

Dan lijkt de les zich in reverse te zetten en bewegen we ons weer langzaam naar het begin toe. We gaan weer liggen. Doe een yoga blok onder je rug en zorg dat je comfortabel ligt. Sluit nu je ogen. En vanaf dit moment is er werkelijk yoga-magie. Ik heb m’n ogen gesloten en de stem van de docent zakt weg in de diepte. Ik hoor haar aanwijzingen als klanken in de verte. “Go back to happy or sad moments…”, “feel how your back… lines… the middle… feel how your body…” en uiteindelijk hoor ik alleen klanken. Ze praat zachtjes. Het voelt alsof de woorden die ze zegt geen geluid maken maar juist de stilte benadrukken. Ik kijk in m’n gesloten ogen. Ik zie een berg, een berg met sneeuw erop. De kleuren zijn blauw en rood. En dan beginnen de kleuren te bewegen. Als een tunnel waar ik doorrij met een prachtige afwisseling van een rode en blauwe gloed. In cirkels vervagen de kleuren in elkaar tot ze tot stilstand komen. Het lijken nu ogen waar ik inkijk. Het voelt alsof ik mezelf in m’n ogen kan kijken.

Ik ben van nature een down-to-earth persoon. Een uur geleden was ik nog aan het werk en zou ik nooit op een punt zitten dat ik mezelf in m’n ogen kijk. Terwijl ik daar lig gaat die gedachte door me heen. Dit is bizar, dit kan niet. Maar het gevoel is echt. Alsof er een energiebaan open is gegaan. Ik hoef alleen in die kleuren van energie te kijken en het gebeurt. Ik zie het er niet in, ik zie het gewoon.

Zachtjes komt de stem van de yoga docent terug. We mogen weer gaan zitten, in ons eigen tempo overeind komen. Ik begrijp nu dat ze dat erbij zegt, want na zo’n ervaring wil je niet te snel de realiteit weer in duiken. Ik ga zitten. Ze vouwt haar handen voor haar borst en zegt namasté. M’n vriendin zegt het ook. En waarschijnlijk alle mensen die zichzelf op mute hebben staan zeggen het ook. Ik zeg het ook maar; namasté.

Yoga is echt een aanrader.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Fit