Op vrijdag mogen we een half uur eerder stoppen met werken. Omdat het vrijdag is.
De baas heeft een voorraad bier en wijn in de kelder van zijn aanpalende galerie laten opslaan, en iedere vrijdagmiddag haalt de ‘drinks monitor’ een aantal dozen uit de kelder en verplaatst ze naar de koelkast op de eerste verdieping.
Om 17:30 stipt gaat een e-mail uit met de boodschap: drank in de koelkast op de eerste etage.
De tekst wordt meestal begeleid door een jolige foto. Deze week was het een dame met een bh in de vorm van twee griezelig echt lijkende handen. Snap je hem? Het is dus net alsof iemand haar borsten van achteren vastgrijpt. Borsten, dat is seks. Seks is vies. En vies is leuk. Zo werkt Engelse humor. Of kantoorhumor in het algemeen, wellicht.
Enfin. Als de verlossende e-mail eenmaal is verstuurd, barst het vrijdagmiddaggevoel in volle hevigheid los. Lurkend aan een flesje Stella checken we nog even hoe ons leven op Facebook ervoor staat, en dan verplaatsen we ons naar de Rising Sun.
De Rising Sun is een mottig cafe tegenover ons kantoor waar overdag de werklozen over de toog gedrapeerd liggen, hun bonkige vuisten om een pint bier geklemd en hun waterige blikken op oneindig. Het bier kost er twee pond en tien pence – goedkoper kun je het in Londen niet krijgen.
Op vrijdagavond krijgen de vaste klanten gezelschap van zo’n twintig frisse jongens en meisjes – gemiddelde leeftijd 24, een verse bachelor geschiedenis, filosofie of Engelse literatuur op zak. Met een maandsalaris van 1666 pond bruto en een huur van 500 pond, kunnen we het ons niet veroorloven ergens anders heen te gaan.
De meningen over de Rising Sun zijn sterk gepolariseerd. Sommigen vinden de inrichting smakeloos en het aanbod aan drank te gering, maar ik hou van de houten panelen tegen de muur, de imitatie-Chesterfieldbanken, de gelakte ronde tafeltjes, en de prenten van paardenrennen boven de wc’s. Ik ben blij dat ik niet hoef na te denken over of ik een flesje Grolsch, Peroni, Staropramen of Stella Artois wil, omdat er alleen ‘Alpine’ lager van de tap wordt geschonken.
Wie niet drinkt is een mietje, en omdat we niets hebben gegeten sinds de lunch, voelen we onszelf algauw licht in het hoofd worden. Moedig stappen we af op de collega die we normaalgesproken alleen schichtig in het voorbijgaan gedag durven te zeggen. Voor we het weten zijn we aan het flirten dat het een lieve lust is en het duurt niet lang of het onderwerp van gesprek is het formaat van zijn penis – toe maar.
Dan wordt het 23.00 uur, en sluit de kroeg. De laatste metro naar huis gaat even na twaalven. Alcoholwasemend, met onze mascara op onze wangen en ons haar in vettige strengen tegen ons voorhoofd geplakt, voegen we ons in de Northern Line bij het andere volk dat op deze manier zijn vrijdagavond doorbracht. Voor middernacht liggen we in bed. Dat was nog eens lachen.
| ZO | NIEUWE SPRONG ETC. | |
| VR | Op de redactie | |
| ZA | Vrijdagavond | |
| VR | We leven in fascinerende tijden. | |
| DI | De curve | |
| WO | Plan-B | |
| >> |
Is that the one in Carter Lane? I guess there’s better things to do in London, on a Friday night.