lang leve RSS!
En opeens voelde ik het weer stromen. Vandaag, toen ik op Schiphol een treinkaartje wilde kopen. Ik zocht de tijd maar vond ‘m niet. Op treinstations is de tijd nergens te vinden als je ‘m nodig hebt. Let er maar eens op. De NS toont trots de tijden van vertrek, maar laat de tijd van nu achterwege. Vreselijk irriteren doet het me, tot ik dacht: hé, laat ik dáár nou eens een column over schrijven. ’t Voelde zo goed dat ik de tijd van nu meteen vergat.
De tijd van nu is echter weer prominent aanwezig op het moment dat ik aan deze column begin. Het is acht voor middernacht, ik heb een kutdag gehad, achter mijn ogen sluimert een golfje hoofdpijn – en nu moet ik nog een column tikken. Zal ik de Schiphol-column eruit rammen? Zal ik een column met potentie afraffelen?
Nee. Nee, nee, nee.
Wij hebben namelijk, zo ongeveer onafhankelijk van elkaar, het volgende besloten.
A, Fien, D en Murt, geen nood: we stoppen er niet mee. Oli4, jij zult minder tevreden zijn, en Dick W. Speekman, geen idéé (met alle respect).
We volgen Anna’s lief, en niet omdat hij Anna’s lief is, hoewel hij wel degelijk lief is, en Anna trouwens ook – enfin, Anna’s lief schreef: ‘Ik ben voor een vrijblijvender schema. Dat maakt de verrassing ook groter als er wél iets geplaatst is.’
Dat is dus het plan. Plan-B. We laten het stromen. We schrijven als we zin hebben, en als we bovendien genoeg tijd hebben om die zin om te zetten in zinnen. Goede zinnen. Zinnen van formaat.
Lieve lezer, verwacht de komende tijd vooral nog wat regelmatige onregelmatigheden: schuldbewuste ik-moet-echt-wel-wat-plaatsen columns (zoals die van vandaag), rare gaten van twee dagen, vijftien mini-columns van Leon gevolgd door één ellenlange-maar-daarom-niet-minder-heerlijke column van Cheska. Anderzijds: als blijkt dat we allemaal inspiratie hebben op zaterdagochtend 07:30, dan spreiden we het uit als een laag biologische pindakaas van Albert Heijn (mét stukjes).
Wij gaan door. En dat voelt goed.
O ja, de tijd. Ik moet naar bed!
lang leve RSS!
Ik zal jullie blijven volgen, en ik hoop dat dit vrijblijvende schema niet betekent dat de stekker er al halverwege uit ligt…
Groet aan allen!
Om de een of andere duistere reden leefde ik in de waan dat de gedachte achter dit (deze) blog er een was van een gewaarwording van de betekenis van een deadline. Uiteraard is het niet altijd mogelijk of zelfs ook maar realistisch om in elke blog even spitsvondig, interessant of actueel te zijn. Maar een deadline is er voor een journalist altijd. Dit vergt een redelijke mate van discipline, iets waaraan het m.i. nu vaak aan ontbreekt. We hoeven dienaangaande alleen maar te kijken naar alle te vette mensen om ons heen, om het nog maar niet eens te hebben over zij die te vaak teveel drinken. Enige decennia geleden meende ik nog dat journalisten het eten en drinken hadden uitgevonden. Blijkt nu echter niets te zijn, vergeleken met wat er nu dagelijks rondloopt.
Deadlines? Te moeilijk!
Dick W. Speekman: Wat jij schrijft slaat werkelijk nergens op.. Ben jij journalist? Als je binnen je vak ook meedoet aan de ‘ik kan moeilijker schrijven dan jij’- wedstrijd (wat m.i. het probleem is in de journalistiek), dan zou ik afhaken, of het verhaal nou op tijd was of niet.. Dus.
Ter aanvulling: moeilijk en mooi schrijven kan prachtige stukken opleveren, maar journalisten die maar zoveel mogelijk dure woorden gebruiken omdat ze denken dat dat slim overkomt, slaan de plank volledig mis. Je raakt verstrikt in een zee van woorden waarin iedereen de weg kwijtraakt. En dat terwijl het stukje van Dick. W. Speekman taalkundig niet eens klopt. Regel 1 van de journalistiek: KISS (Keep it simple and stupid).. Uiteindelijk veel mooier, knapper en slimmer, én.. daar heeft iedereen veel meer aan.
Ik mis nu wel die mooie strakke afwisseling van kleurenblokjes.
| ZO | NIEUWE SPRONG ETC. | |
| VR | Op de redactie | |
| ZA | Vrijdagavond | |
| VR | We leven in fascinerende tijden. | |
| DI | De curve | |
| WO | Plan-B | |
| >> |
Gelukkig kunnen we gewoon af en toe blijven langszappen en kijken hoe het onze columnisten vergaat.
zo blijven we toch een klein beetje op de hoogte van hun wel en wee..