In de kleine zaal van Paradiso zong singer/songwriter Ed Harcourt. Af en toe werd hij op het podium vergezeld door een lelieblanke Zweedse. Hij had ook een zwijgzame bassist meegenomen die veel op Ed leek, maar zijn nonchalant voor de ogen vallende haarlok rechts droeg, waar Ed hem links had. Het publiek in het kleine zaaltje bestond voornamelijk uit suïcidale, witte dertigers.
In de grote zaal van Paradiso werd de finale van de Grote Prijs van Nederland gehouden. Categorie hiphop. Daar bestond het publiek uit Antillianen in rode trainingspakken met rode petjes op hun zwarte bandana’s. En uit suïcidale witte tieners die op Eminem wilden lijken. Of liever nog op Snoop, maar die daarvoor het vereiste pigment ontbeerden.
Ed stoorde zich aan het hiphop-gebonk van beneden. Misschien voelde hij zich ook miskend omdat hij was verbannen naar de kleine zaal. Shizzle to the nizzle. Veel verder kwam hij niet in een poging om vanachter de piano over de bassen heen te rappen.
Een enkele keer ging de deur open en verscheen er een hiphopper in kleurrijke outfit in de opening. Een blik op het publiek en de een modderstroom aan pianoakkoorden in mineur deden hem beseffen dat dit niet zijn plek was.
Op eenzelfde manier dropen we af toen Ed klaar was. Een blik in de grote zaal, een cultuurschokje en veel opgetrokken wenkbrauwen. Het was zaak zo snel mogelijk de garderobe te bereiken en de natte stad in te gaan, om nog iets van de sfeer van het concert behouden.
| ZO | NIEUWE SPRONG ETC. | |
| VR | Op de redactie | |
| ZA | Vrijdagavond | |
| VR | We leven in fascinerende tijden. | |
| DI | De curve | |
| WO | Plan-B | |
| >> |